Dierenverhalen

Groenling (Carduelis Chloris). Foto: Frits van der HagenGroenling (Carduelis Chloris). Foto: Frits van der Hagen

In maart 2013 deed het Havenbedrijf Rotterdam N.V. een oproep in verschillende media om dierenverhalen te mogen ontvangen. Dit op verzoek van de Amerikaanse kunstenaar Fritz Haeg, die deze zomer een tentoonstelling én een alternatieve toeristische route op Maasvlakte 2 maakt waarin dieren in de haven centraal staan. Van onooglijke insecten en padden tot gracieuze vogels en zeehonden.

Haeg had al met een aantal biologen gesproken, maar zocht ook dierenverhalen van gewone bezoekers van de haven. Fritz Haeg verdiept zich over de hele wereld in wat dieren doen in stedelijke en industriële omgevingen. Zeven havenbezoekers reageerde daarop met mooie verhalen en beelden.

 

Groenling

Op 8 maart 2013 liepen wij met onze foto-uitrusting lekker relaxed en van de voorjaarszon genietend over het kakelverse opgespoten strand van Maasvlakte 2, toen een kleine vogel besloot om op de mouw van mijn collega fotograaf Paul neer te strijken. Het vogeltje genoot op de mouw van de jas zichtbaar van het uitzicht en van de ondergaande zon.
Aan de diffuse gele streping van de vleugelranden, de beperkte gele overige tinten en de dikke ietwat donkere en stompe snavel concludeerde ik dat het ’n juveniele (jonge nog niet geslachtsrijpe) Groenling (Carduelis Chloris) was. Na ’n klein kwartiertje vond het beestje het kennelijk welletjes en vertrok het, na nog een afscheidsrondje boven onze hoofden te hebben gemaakt, in oostelijke richting naar bewoond gebied.

- Frits van der Hagen

 

 

Meeuw

Deze foto heb ik genomen in de buurt van de Euromax Maasvlakte. Ik zag dat de meeuw niet meer kon vliegen omdat hij helemaal onder de olie zat. Hij was de resten van een dood konijn aan het opeten, dat was de enige manier om in leven te blijven. Deze foto is zondag 3 maart 2013 genomen.

- Richard Telder

 

 

Hond en dolfijn

Enige tijd geleden liep mijn dochter Madeleine met haar lieve hond Andra over de Maasvlakte. Plotseling veranderde haar hond in een bloeddorstig monster: zij zag een dolfijn. Gelukkig is ze sindsdien weer rustig als vanouds en laten wij haar uit voorzorg geen afbeeldingen van dolfijnen zien....

- Ton Hermans

 

 

Bultrug

Walvis verjaagd uit Rotterdamse haven
De walvis die dinsdagmiddag gespot werd bij de ingang van de Rotterdamse haven, zwemt weer buiten het havengebied. Het dier bevindt zich voor de kust van de Tweede Maasvlakte.
De walvis werd 's middags ontdekt door een patrouillevaartuig van het Havenbedrijf Rotterdam. Volgens bemanningslid Piet Roobol gaat het om een bultrug van acht à negen meter lang en had het dier het erg naar zijn zin: "Het beest sprong vrolijk in het rond van de noord- naar de zuidkant."
Het patrouillevaartuig is er, samen met het Douanevoertuig 'Visarend', in geslaagd de walvis te verjagen en blijft het dier in de gaten houden.

- Piet Roobol

 

 

Meeuw

De plu op!
Het is grijswit en heeft een spanwijdte van ruim een meter. De meeuw. De technicus vraagt of ik even een veiligheidsrondje door het tanken park wil maken. “Neem ook maar die paraplu uit de hoek mee”. Ik doe dit gelaten, maar vraag me tevens af waarvoor. Daar kom ik al gauw achter, want nog maar net over de ringdijk moet ik de eerste aanval verdragen en krijg een tik tegen mijn veiligheidshelm. Snel mijn paraplu opgezet, want het regent ook witte ‘fladders’. Die beesten zijn gek! Als ik erover nadenk, is het zo gek nog niet. Broedtijd!

- Hans Orgers

 

 

Lieveheersbeestjes

Eerste Pinksterdag 2012 om 9.30 op het nieuw geopende strand van de Maasvlakte 2. De badgasten waren er vroeg bij (misschien wel duizenden). Het verbaasde mij heel erg om in deze kale zandvlakte met alleen helmgras zo veel Lieveheersbeestjes te zien.

- Ed van der Hoeven


 

Postduif

We gingen nachtvissen in de buurt van de elektriciteitscentrale op de Maasvlakte. Aangekomen hengels uitgegooid en vissen maar. Direct werd er aan mijn hengeltop getrokken dus beet. Dat is snel dacht ik. Maar ja, een goeie visstek daar, dus inhalen die lijn. Eindelijk was de lijn ingedraaid en bij het licht van onze Petromax-lamp zagen we tot onze verbazing geen vis maar een postduif aan de haak. Het beestje had na een lange vlucht zoutwater gedronken en was er belabberd aan toe. Als goede dierenvrienden de natte duif in een oud jasje in de kofferbak te drogen gelegd. Na ons visavontuur is de duif mee naar huis gegaan en heeft enkele uren in de schuur liggen revalideren. Na een paar uur slapen s ’middags even in de schuur kijken hoe het ermee was. Ja hoor de duif zat prinsheerlijk op mijn bankschroef en vloog door de openstaande deur de vrijheid tegemoet. Een werkbank vol stront achterlatend. Dus het was met recht stront voor dank.

- Henk Martini